Ute vaiar det norske flagget på heil stong. Inne prydar sameflagget rommet. Datoen er 6. februar. Det er Samefolkets dag. Spente barn sit klare i storsalen. Det er duka for framføringa av «Stallo og den magiske kisten». Eit eventyr forfatta av dei eldste barna i Dønfoss barnehage. Som i korte trekk handlar om sameguten Lars og samejenta Meisa. Og trollet Stallo som blir til stein. Sjølvsagt er det reinsdyr med i spelet, også. Og ein katt og ei kanin. Jo Rustad og Ann-Elen Banken som spelar Lars og Meisa er kledde i ekte samedrakter. Faktisk er det fleire av barna i Dønfoss barnehage som har sameblod i årene. Som Jo. Og han veit ein del om samane: - Dei kastar lasso. Så har dei lavvo. Og så et dei bidos. Det et samane når det er fest! Da joikar dei, og!

– Og så har dei fine samedrakter. Og reinsdyr, skyt Ann-Elen inn. Som legg til: - Dei bur lagt nord i landet. Og så er det kald om vinteren der samane bur.

– Ja, og da brukar dei reinskinn til å liggje på. Eg kunne tenkt meg å vore ekte same heile tida, eg. Men? å prate samisk er travaleg, seier Jo ettertenksamt.

Lena Eiesar er ikkje så sikker på om det hadde vore berre kos å vore same. – Brrrrrr! Men det kunne vore artig, med. Køyre snøskuter. Og kappkøyre med rein, og slikt.

Dei veit altså meir om samane enn mange andre, barna i Dønfoss barnehage. På etterjulsvinteren har dei hatt samefolket som tema. Som toppa seg med feiring av Samefolkets dag, med mange forskjellige aktivitetar. Som for eksempel lassokasting. Bidos vart det også!